Camiño do Monxe II. Dende a Fábrica da Luz a Parada de Sil

22-11-2025
Río Sil

Imos facer a segunda etapa do Camiño do Monxe e comezamos onde rematamos a última, na Fábrica da Luz. Camiñamos polas pasarelas do Canón do Mao ata chegar á ponte que cruza o río, Nós seguimos de fronte ate chegar a Barxacova. O camiño vai dende aquí, durante varios quilómetros, en paralelo ao río Sil, alternando zonas de viñedos con bosques ata chegar a Rabacallos. Neste punto comeza unha forte subida ata os Balcóns dos Mouros, onde hai uns miradoiros impresionantes do río. Seguimos a ruta e acadamos o Mosteiro de Santa Cristina. Dende este punto, en ascenso, chegamos ao lugar de Castro e xa só nos queda chegar a Parada de Sil, onde remata a ruta. A actividade é dura, polo desnivel e porque algúns tramos de sendeiros son incómodos por ser vellos camiños empedrados estreitos e medio desfeitos. A ruta goza dunhas paisaxes impresionantes e uns bosques fermosos. As vistas do canón do Sil dende os miradoiros son espectaculares.

MIDE

  • Horario: 6:35 h.
  • Desnivel de subida: 1113 m
  • Desnivel de baixada: 749 m
  • Distancia horizontal: 18,2 km
  • Tipo de percorrido: Travesía
  • Severidade do medio natural: 3
  • Orientación no itinerario: 2
  • Dificultade no desprazamento: 3
  • Cantidade de esforzo necesario: 4
  • Dificultade: Media/alta

Comezamos a camiñar…

Hoxe tivemos outra ruta para lembrar. Logo de sair cedo dende Compostela, e antes de achegarnos o bus ata a Fábrica da Luz, tivemos unha primeira parada no lugar de Vailongo, no restaurante do mesmo nome, onde aproveitamos para tomar un café e parolar coas cociñeiras que xa estaban a preparar un cocido que xa recendía a gloria. Como na vez anterior, rápidos, atentos e moi agradables.

A continuación, o bus desprazouse pola Teixeira e Cristosende ao canón do río Mao, á Fábrica da Luz, onde nos preparamos para continuar coa segunda etapa deste marabilloso percorrido, deseñado para seguir os pasos dos primeiros eremitas que se asentaron nestas terras da Ribeira Sacra. Logo de prepararnos fronte ao Albergue e de atender ás explicacións de Víctor sobre os pormenores da ruta, comezamos a camiñar cara á pasarela.

Comezamos a gozar do outono desde o primeiro momento
Barxacova é o último núcleo antes de que o Mao se una ao Sil
O paso pola desembocadura do Mao no Sil coincide co paso do catamarán

Dirixímonos cara onde comeza o tramo da pasarela de madeira, moi sólida e segura, construída pola escarpada beira do río Mao case ata a súa desembocadura no Sil, nun percorrido duns dous quilómetros, o que nos permitiu obter unhas vistas abraiantes de todo o val do Mao, ata chegar a Barxacova. Por camiños entre pataos (socalcos), evidencia de sacrificios pasados para dispor de novas terras cultivables, chegamos á desembocadura do Mao no Sil, coas súas augas mansas e navegables, grazas ao Encoro de Santo Estevo. 

O camiño vai dende aquí, durante varios quilómetros, en paralelo ao río Sil. Imos pola beira sur do río, alternando zonas de viñedos con bosques. Aproximadamente un quilómetro despois alcanzamos a pequena central hidroeléctrica de Regueiro, debendo estar atentos neste punto á sinalización para non desviarnos do camiño. Pasamos por varias zonas de viñedos e algunha adega, como a de Ronsel do Sil no lugar de Barxa, e vemos moitos outros viñedos dispostos en socalcos nas ladeiras de enfronte, cunhas cores moi vivas, o que nos dá unha idea da importancia deste cultivo na zona. Son quilómetros de pura paisaxe!

Durante varios km, en paralelo ao río Sil, alternan bosques con zonas de viñedos
Superado Rabacallos subimos agora entre viñedos
As vistas recompensan o esforzo da subida

Ao superar Rabacallos, unha aldea que está a ser recuperada, comeza a gran subida da xornada. Primeiramente, o carreiro ascende entre viñedos. Pouco a pouco o camiño fáiseme recoñecible e, efectivamente, este tramo de subida ata os Balcóns dos Mouros xa o descendemos en abril do ano 2013, nas primeiras andainas pola Ribeira Sacra, cando fixemos unha ruta circular con comezo e remate en Parada de Sil. Deixamos os viñedos e, entre carballos e soutos, enfrontámonos ao forte desnivel, sorteando obstáculos nalgún punto como grandes pedras de muros caídos sobre o camiño.

A medida que imos acadando a parte alta, o desnivel suavízase e imos camiñando por pista, que predomina no entorno dos balcóns. Aproveitamos os dous miradoiros dos Balcóns de Madrid, para beber e tomar algo que nos renove a enerxía gastada no que levamos andado. Recuperamos a roupa de abrigo que desbotamos na subida, pois pronto comezamos a notar o frío e o vento que fai, tendo que comer abrigados con estas impresionantes vistas, fronte ao Santuario de Cadeiras situado na marxe lucense da Ribeira Sacra.

Vista do canón do Sil desde os Balcóns de Madrid
Foxo do lobo de Torgas
No descenso, novamente continuamos gozando do outono

Os Balcóns de Madrid son un espectacular miradoiro natural sobre o Canón do Sil, con varias balaustradas de madeira e algún tramo con parede de pedra. Grazas á súa estratéxica situación, dominando o río a 500 m de altitude, ofrece unha inmellorable panorámica dun dos tramos máis agrestes do Sil, onde as augas flúen encaixadas entre paredes rochosas verticais. Nesta zona alta do canón as vistas cara o Sil volven ser unha fermosura!

Nótase que estamos na aba norte do canón. Hoxe non fago moitas fotos dende os miradoiros e sen moita demora poñémonos en marcha de novo, tanto polo frío como polo retraso que levamos, temendo que os últimos quilómetros os fagamos con pouca luz.

Pasado o regato da Portela iniciamos o ascenso a Santa Cristina
Camiños empedrados dan boa mostra da influencia do mosteiro
Os érbedos locen coloridos acios de froito.

Aínda así, desviámonos un pouco para ir ver o pequeno Foxo da cabrita, ou do lobo, de Torgas, unha trampa para cazar lobos, dos moitos restos que hai polos montes e serras de Galicia. Toca baixar e adentrarnos de novo en zona boscosa. Bordeamos o campo de fútbol de Parada e retomamos un pouco máis abaixo o camiño ata o regato da Portela, que superamos con precaución por unha pequena ponte de madeira, pois o seu piso está bastante esvaradío.

A subida ata Santa Cristina non é ta intensa nin tan longa como a que fixemos dende Rabacallos aos Balcóns, pero chégalle ben. Subimos por unha paraxe espectacular, o souto de Merilán, pero o que destaca, cáseque durante todo o percorrido que levamos andado, son os érbedos, que locen cargados de coloridos acios de froito. Por suposto, aproveitamos para comer uns cantos!

A subida ao mosteiro de Santa Cristina é espectacular!
Aproveitamos claros do bosque para gozar das vistas sobre o canón do Sil
O Mosteiro de Santa Cristina, escondido no medio dun vello e frondoso souto

E chegamos a un dos puntos máis interesantes do percorrido, o Mosteiro de Santa Cristina, escondido no medio dun vello e frondoso souto, con castiñeiros espectaculares. Está emprazado nun dos meandros que o río Sil forma ao bordear o Monte Varona, sen dúbida, un dos lugares máxicos de Ribeira Sacra. Para visitar o mosteiro e os seus arredores compre pagar unha taxa de 2 euros por persoa pero, dada a hora á que chegamos, xa estaba pechado e só puidemos velo polo seu exterior.

O mosteiro benedictino ten a súa orixe no século X e foi un dos máis importantes de Ribeira Sacra durante a Idade Media. Conserva a súa igrexa románica de finais do século XII e principios do XIII. Na parte superior da fachada destaca o fermoso rosetón calado. A portada é abucinada, presentando tres arquivoltas sinxelas decoradas con molduras de axadrezado. Os capiteis están decorados fundamentalmente con motivos vexetais, e o seu tímpano é liso.

O mosteiro conserva a igrexa románica, de finais do s. XII e principios do XIII
A porta románica de acceso ao claustro é de gran fermosura
Claustro do mosteiro de factura renacentista

Destaca do primitivo mosteiro a porta románica de acceso ao claustro, baixo a que non paramos de facernos fotos. Despois da reforma do século XVI, queda como priorato dependente do mosteiro benedictino de Santo Estevo, e desa época debemos o seu medio claustro renacentista. Non temos moito tempo para admirar o monumento, e só nos permitimos dar unha pequena volta arredor do edificio, pois o día comeza a acabarse e aínda temos que botar a andar para rematar esta etapa.

Dende aquí, tanto por estrada como por camiños paralelos a esta, alcanzamos a aldea de Castro, xa moi preto de Parada de Sil, onde rematamos xa con moi pouca luz. Menos mal que na seguinte etapa imos facer os primeiros quilómetros por estes andados no final da andaina de hoxe. Foi unha ruta longa, pero moi, moi fermosa. Outra das que hai que gardar na Ribeira Sacra. E que bo momento é facela no outono! 

Deixar un comentario

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Scroll ao inicio