Pola serra de Hormas


299 visitas – 1 estrela2 estrelas3 estrelas4 estrelas5 estrelas (2 votos, media: 5.00 de 5)
Loading...
Preme nas imaxes para velas a tamaño completo

Esta ruta circular comeza nas proximidades de Riaño, preto do encoro, e pouco a pouco vaise introducindo no val do río Hormas. Ao final do val hai unha forte subida e, a partir de aqu,í o sendeiro cambia de rumbo, xa con escaso desnivel ata a collada Lechugal, onde comeza o descenso tamén entre bosques ata o punto de partida.

A Serra de Hormas, situada ao norte de Riaño, é un aliñamento montañoso antesala dos Picos de Europa, onde se acadan alturas de 2.000 m, e hoxe en día unha das principais reservas de bosque caducifolio do norte da península, pois son moi chamativas as súas dimensións, onde predominan os carballos.

A visita ao interior deste espazo protexido debe ser solicitada á Sección de Espazos Naturais da Xunta de Castela e León, ou ben, nas casas do Parque de Valdeburón (Lario) ou de Val do Porma (Torreón de Puebla de Lillo).

Estas paraxes manteñen un excelente estado de conservación e, na actualidade, o seu acceso está restrinxido, pois son refuxio de osos, lobos, cervos, corzos, xabaríns, rebecos e especies de aves escasas ou en perigo, como o  peto mediano, a culebreira, ou a pita do monte.

Datos técnicos


Esta ruta circular comezámola nas proximidades de Riaño, preto do encoro, e pouco a pouco vaise introducindo no val do río Hormas, onde predominan os bosques de carballos.

Ao final do val hai unha forte subida durante un quilómetro ata chegar a uns 1700 m de altura. Aquí o sendeiro, cambia de rumbo, xa con escaso desnivel ata a collada Lechugal. Na collada comeza o descenso tamén entre bosques ata o punto de partida.

Comezamos a camiñar…

Deixamos atrás o encoro e a estrada onde nos deixou o bus, e comezamos a camiñar por unha boa pista que nos vai ir aproximando á serra de Hormas. Despois de pasar por unha granxa de vacas que saen ao noso paso, chegamos á collada las Vallejas (1205 m), onde, mirando cara atrás, hai unha boa vista do pico Yordas medio tapado polas nubes.

Ao pouco, abandonamos a pista pola que imos e tomamos un carreiro monte abaixo que xa nos leva ao val formado polo río Hormas, introducíndonos no bosque de Hormas.

Avanzamos con tranquilidade e sen armar moito balbordo pois somos conscientes de que ao camiñar por este espazo compre facelo en silencio pois imos por unha zona moi sensible.

O seu bosque é unha magnífica carballeira, con grandes exemplares de carballo albar (Quercus petraea), aínda sen folla, e ascendendo en altitude, mestúrase co carballo melojo (Quercus pyrenaica) e a faia (Fagus sylvatica), formando un bosque mixto onde non faltan, aínda que en menor medida, o acivro, o capudre, a cerdeira ou o bidueiro.

Ao final do val temos que enfrontarnos a unha forte subida durante un quilómetro aproximadamente ata acadar uns 1700 m de altura e chegar á Collada Remuela. Isto obríganos a ir lentos, pero se compensa coas fermosas vistas que temos. Vaia subida! E seica o Víctor fíxoa con neve ata as rodillas cando a veu preparar!

Xa arriba e recuperados do esforzo, mentres nos sobrevoa un alimoche, Carmen comenta que creu escoitar o canto da pita do monte, ante a incredulidade de Xerardo… pois se estamos no seu hábitat como non se vai poder escoitar!

Aquí o sendeiro cambia de rumbo. Asiña comezamos a atoparnos con enormes exemplares de carballos dispersos polo bosque, algúns con troncos tan enormes que son difícilmente abarcables, deixándonos imaxes fermosas: as curiosas formas das árbores, as polas, ata os exemplares mortos son fermosos. O bosque en todo o seu esplendor, coa súa maxia, co canto dos paxaros e as pisadas dos nosos pés sobre as follas secas…

Xa con escaso desnivel dirixímonos cara a Collada Lechugal. As vistas son grandiosas ao ser unha zona clareada de vexetación, pois camiñamos por empedradas e pouco encharcadas pradeiras polas que debería discorrer a auga do desxeo, o que nos permite andar sen dificultade e gozar dunhas espléndidas panorámicas do encoro e a montaña de Riaño a medida que avanzamos.

Na collada Lechugal temos o merecido descanso, que aproveitamos para xantar e seguir gozando da grandiosidade da paisaxe, o Gilbo, Yordas, As Pintas, Llerenes… Como dicía Xerardo, comendo con esta vista panorámica, que máis se pode pedir!

Comezamos o descenso tamén entre bosques de carballo e xa por pista hai que levar coidado, pois nalgún tramo hai forte pendente. Percorremos a case totalidade do cordal de Ridéscaro, empregando a sua aba norte para baixar á collada de Éscaro ata a torreta de vixiancia. Aquí, logo de reagruparnos, imos na busca da Collada Las Vallejas, punto de encontro do percorrido mañanceiro. Só queda pouco máis dun quilómetro para chegar á beira da estrada onde iniciamos a ruta.

Tiña razón o Víctor cando comentou que esta ruta sexa posiblemente a etapa raíña da nosa estadía en Riaño. O esforzo viuse recompensado polas estupendas paisaxes e os marabillosos bosques que cruzamos. Unha ruta longa, moitos quilómetros de disfrute visual e moito tempo mergullados na maxia destes bosques e montañas.



Galería

Pola serra de Hormas


Deixar un comentario

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*